Απλά, οικο… λογικά !

Απλά, οικο… λογικά !

ΑΠΟΨΕΙΣ > Άνθρωπος και ΦύσηΤης Γιώτας Καραδήμα

Άνθρωπος και φύση: μια σχέση αλληλένδετη. Ο άνθρωπος είναι αναπόσπαστο κομμάτι της φύσης. Όλη του η πορεία του από τη γέννηση, την αναπαραγωγή και το θάνατο είναι μια σειρά από καθαρά φυσικά, βιολογικά γεγονότα. Η ίδια του η ύπαρξη εξαρτάται από τη φύση. Επιβιώνουμε με το νερό και την τροφή που η φύση παρέχει, υπάρχουμε χάρη στο οξυγόνο που παράγεται από τους φυτικούς οργανισμούς. Τη σύνδεση του ανθρώπου με τη φύση δεν τη βλέπουμε μόνο στην κάλυψη των βιολογικών-υλικών μας αναγκών. Σε όλα τα επιτεύγματα του πνεύματος, ακόμα και στην πιο άυλη έκφραση των συναισθημάτων μας, η φύση είναι παρούσα: το βιολί φτιάχτηκε από το ξύλο του δέντρου, ομοίως και το βιβλίο που κρατάμε, το λιβάνι στην εκκλησία από τα φυτά, το λουλούδι που χαρίσαμε στον έρωτά μας.

Για την ενότητα ανθρώπου-φύσης πολλά έχουν ειπωθεί, τόμοι ολόκληροι έχουν γραφτεί. Όμως δεν χρειάζεται να πάμε μακριά: αρκεί να δούμε πόσο τα μικρά παιδιά χαίρονται. Έχουν μια ακατανίκητη έλξη να χαϊδεύουν τα ζώα, να πειράζουν τα φυτά, να πιάνουν με τα χέρια τους το χώμα.
Αυτή η αντίληψη της αδιαμφισβήτητης ενότητας του ανθρώπου με τη φύση ξεθωριάζει στο μυαλό του κατοίκου της πόλης: μη παράγοντας την τροφή του ή χάνοντας κάθε επαφή με τη διαδικασία παραγωγής της, γίνεται ως παθητικός καταναλωτής, ο τελικός αποδέκτης μιας τροφής συχνά συσκευασμένης, που πολλές φορές δεν προδίδει την καταγωγή της. Δεν είναι τυχαίο, που πολλά παιδιά στην Αθήνα θεωρούν ότι π.χ. η ντομάτα δημιουργείται στο ράφι του σούπερ μάρκετ! Όπως η ανάσα έχει μολυνθεί από τους ρύπους της αφύσικης ζωής μας, όμοια η αντίληψη μας για τη φύση έχει χάσει τη διαύγειά της: το χώμα θεωρήθηκε βρωμιά, το φυτό έχει θέση στη γλάστρα σε μια γωνιά της τσιμεντένιας πολυκατοικίας.
Δυστυχώς, αυτή την αντίληψη έρχονται -ακόμη και σήμερα- πολιτικές να την ενστερνιστούν, πολιτικές που λανσάρονται με το όνομα της «προόδου». Πρόκειται για πολιτικές που προωθούν ένα μοντέλο ανάπτυξης, όπου θεωρείται εξέλιξη και συνεισφορά η τσιμεντοποίηση των λίγων αδόμητων χώρων της Αττικής, όπου το πράσινο εξοστρακίζεται σαν μια πράσινη, αισθητική κυρίως, πινελιά στο προαύλιο ενός Mall. Το αυτονόητο μιας πράξης φυσικής και ελεύθερης όπως π.χ. το κολύμπι στη θάλασσα αμφισβητείται. Οι ελεύθερες παραλίες είναι στο στόχαστρο πολιτικών που ορίζουν ως «ορθή» την μετ’ εμποδίων χρήση: άλλοτε μέσω πληρωμής αντιτίμου, άλλοτε με την κατοχή της κάρτας δημότη.

Στον αντίποδα όλων αυτών, η κοινωνία ξυπνά, εγείρεται: υγιείς δυνάμεις, συλλογικότητες, ενεργοί πολίτες διεκδικούν το αυτονόητο: την προστασία και επέκταση του φυσικού τοπίου στα αστικά κέντρα, την προστασία των αδόμητων χώρων, βουνών και θαλασσών από τα ληστρικά νύχια ιδιωτών. Η ζωή αντιστέκεται στις τσιμεντένιες ταφόπλακες. Επιτέλους η «ανάπτυξη» ας έχει ουσία, ας αποκτήσει νόημα: Το λογικό, το οικο-λογικό νόημα!

Ό,τι είναι ορθό, λογικό για τον οίκο μας, τον προσωπικό μας αλλά και τον ευρύτερο, θα επιχειρήσει αυτή η στήλη να προβάλλει. Σκέψεις-απόψεις για αυτά που συμβαίνουν γύρω μας, αλλά και μικρές συμβουλές για μια πιο πράσινη πνοή στη γκρίζα πόλη.
Απλά, οικο… λογικά !
 

Άλλα άρθρα στην ίδια κατηγορία: Άνθρωπος και Φύση